Luns pola tarde.
Aproveita para gravar hoxe, dime Uxío, que unha noite destas vai vir unha man de xeada que o vai queimar todo.
Fui à beira do mar
Ver o que lá havia
Ouvi uma voz cantar
Que ao longe me dizia
Ó cantador alegre
Que é da tua alegria
Tens tanto para andar
E a noite está tão fria
Desde então a lavrar
No meu peito a alegria
Ouço alguém a bradar
Aproveita que é dia
Sentei-me a descansar
Enquanto amanhecia
Entre o céu e o mar
Uma proa rompia
Desde então a bater
No meu peito em segredo
Sinto uma voz dizer
Teima, teima sem medo
A natureza desperezándose… en calma…
Os amarelos, as prantiñas agromando e as novas crías espertando coa primavera.
Raiolas de luz, o horizonte azul e auga limpa que flúe.
Máis amarelos e azuis… Un tapiz multicolor!!
Canta vida!!!
Grazassss!
oooooh acabaou…
Ó cantador alegre
Que é da tua alegria
Tens tanto para andar
E a noite está tão fria
¿Pode haber algo mais fermoso que a caprichosa natureza con ese colorido e simétricas proporcións? Pois si: a capacidade de pararse a mirar. (e non o digo porque sexa o meu irmauciño)
Ilumínasnos de cor e caloriño Cachóns, con miradas, música e palabriñas ( fan falta poucas )!!!!
E aínda hai xentiña que porfía: -os que estamos tan lonxe querémoslle máis á terriña.. .
– máis, canto máis ?? logo ti calculas os sentimentos por distancias ??
Renace e retoma o camiño, sempre
se chove deixa choveeeeeer…
[ se xia deixa xiareeeeé !!! ]
Cachóns renace… con cores, música e tenrura!
Cachóns-Comala-Macondo-Celanova-Santa María-Cachóns
Que vídeo máis fermoso!
Non coñecía este blog e chego até aquí grazas a zeltia que me deixou a dirección, estou encantada de coñecelo.
Bicos
que bonito pode resultar un toxo visto así!
Grazas.
Ás plantas da cidade non as engana o cemento.
Poden ser as únicas en km. á redonda
que elas coñecen a linguaxe da luz,
e xermolan folliñas e flores azuis,
(Aproveita que é dia)
acubillando os paxaros despistados que fan os seus niños.
Non son as anduriñas do video,
pero
(Aproveita que é dia)
poñen o sinal de normalidade a este despropósito do cemento.
Na paisaxe túa mares de verde, rios de auga.
O aire morno acariñando o manto marelo.
E pelexa contra a chorima o azul intenso
(Aproveita que é dia!)
Os azuis das floriñas asubíanlle á túa cámara,
Falabarato.
E tí,
Aproveita que é dia!
Qué bonito, eres especial captando os momentos únicos! gústoume moito a abella na flor! e o río, que parece falar transmitindo a calma que todos necesitamos para vivir!a paixase é única! noraboa e gracias ,unha vez máis, por alegrarnos cos teus vídeos! con cariño, Mary
este renacer:
todo é lirismo,
pura beleza…
poesía pura!