[Hai xente que fai maxia cun sacho. Hai xente que sabe que unha leituga é moito máis ca unha leituga. Hai xente que fai fotos dos seus tomates e mas manda por SMS. Ou da tortilla que acaba de facer con ovos e patacas da casa… Ovos de galiñas felices, escribiu alguén que tamén facía maxia]
O domingo púxose a chover. Collín a cámara, un paraugas para protexela e fun pola horta para vivir o orballo. Unha vez máis, e xa van moitas, admirei o traballo incansable de meus pais, horteláns felices de selo.
[vimeo 24439466]
Non me vai ben en HD, así que desactivei a opción. Índa así vese moi ben, con ese movemento tan sutil. Noraboa aos teus papis polo bo traballo da horta, que para eles será a cousa máis normal do mundo.
My dear colleague,
I sincerely congratulate you for not following my no animals filming rule in such a successfull way.
God bless you.
A.H.
Moi agradecido polas súas agarimosas verbas. En realidade seguín ao pé da letra as dúas terceiras partes da súa norma: nin nenos nin, por suposto, Charles Laughton.
” Coma auga de maio ” foi a choiva do domingo, para as verduriñas da horta.
E iso que pola mañá, luceu – moito- e deixouse sentir o precioso soliño … así o brillo das rosiñas !!!!.
Unha pérdese unha vez máis, mirando, con orgullo o agradecida que pode ser a terra coidada con tantísimo mimo e cariño… paciencia…esmero…
Non creo que haxa tortilla nin tomates, comparables a toda esta bonanza coa que ti nos agasallas día tras día.
Aperta de agradecemento, e con brillo nos olliños.
Nun primeiro momento as pingas de auga figuráronseme bágoas (das mainiñas, das que alivian, neses choros blandos que nin desfiguran a cara e que deixan un pouso de paz) Pero por que ían chorar esas follas vizosas? [Nese froito da terra Intúese o amor que fai xermolar a vida]
As imaxes saen da pantalla, Falabarato. Tanta nitidez. Tanta cor.
A música vaille moi ben, pero penso que non perdería nada en silencio. (O silencio florece […]
Con eses efectos que lle metes ó video fas que a choiva que cae sexa lentísima, vólvese íntima. A choiva máis silenciosa. É como asistir a algo privado.
E O aramio do tendal non está roto (lembrei un poema de Dores Tembrás).
ah bueno, vaia con que celebridades [mortas] te codeas!
Gracias por ese fermoso vídeo-homenaxe aos teus pais. Eles non aparecen, pero están ben presentes: nos madeiros apilados para o frío do inverno, no esplendor da horta, nesas pinzas baleiras das que Esther de Cachóns colgará a roupa da súa xente cando pare de chover…
O traballo de teus pais non só é incansable, que o é, senón tamén ben “curioso”, que dirían na terra da miña nai, ben pretiño de aí, coa acepción de “coidadoso”, “coidado”, “feito con mimo”…..”Esta lluvia que ciega los cristales/alegrará en perdidos arrabales/las negras uvas de una parra….”.Borges dixit.
O Edelmiro viu, cheirou, gozou… e logo, con sumo pracer, descansou.
Levo anos admirando os teus vídeos onde algo tan normal para nós semella arte.