Quen borra do teu corazón
o mar e a terra da Provenza?
Quen borra a lembranza do teu corazón?
Que destino te apartou do
ardente sol natal?
Na dor mesma vive todo
aquelo que te fixo feliz,
e só alí encontrarás a paz.
As palabras que o vello Germont lle dirixe a Alfredo, o seu desconsolado fillo, prenden en min e cobran vida cada vez que as escoito [aria Di Provenza il mar, il suol – La Traviata, Giuseppe Verdi].
Poderosas as palabras, profundo o seu eco, despréganse coma rizoma pola terra e suben tamén por min, que sempre estou regresando.
[O sábado pola tardiña, Cachóns e a recollida de castañas. O luns, tamén atardecendo, paseo pola ribeira do Ulla. O outono está petando á porta]
Tamén en YouTube [aquí]
Perfección e delicadeza
Gratitud e alabanza
” Amore senza fine “
Excelso e sinxelo.
Entrañable e sublime.
Quietude que conmove.
Unha magnífica combinación de colores e imaxes.
Gustoume especialmente a recollida das castañas de teus pais. Con que agarimo e ledica recollen este manxar do outono!
Que gran beleza o reflexo do ceo na auga!!!. E tamén cando se entrevé a luz entre as ramas, cando xa está anoitecendo. E a folla que vai caladiña polo río abaixo, caladiña.
A seta que está ela soliña demostrando o seu poderío. Por ser ela a primeira en salir.
Non hai palabras, perfecto!!!
o refrexo rosado, sobre a iagua .
e como baila. como se mecen: a araña de río, as follas, a escuma (sospeitosa).
ese contraste do torrente, do remuíño, a inquietude sempre agardando detrás da paz.
a parella entre os castiñeiros.
as mazás.
ai, xosé, nin que me escoitaras. [pero eses días non]
mais, hoxe, namoran as palabras: todo pode ser Provenza.