post

días de viño e rosas

el marchaba para a cama ao acabar de cear

eu recollía a mesa, fregaba os cacharros, limpaba todo, preparaba as cousas para o día seguinte

facía estes labores moi amodiño, dando mil voltas, para asegurarme de que estivese dormindo coma unha pedra cando eu chegase cabo del

subía sen facer ruído e metíame na cama con moito coidado :: deixa que durma

por que tardaches tanto? xa pensei que non subías

así pasei sete ou oito anos

que foi da miña casa de chocolate?

Comments

  1. Me encantan estos versos do poema que enlazas:
    “Una casita de chocolate
    para las niñas
    que se van con los piratas
    pensando que son princesas
    y terminan cepillando las cubiertas
    de navíos encallados en la arena,
    vistiéndose con las ropas
    que roban a los ahogados.”

    (naceu a historia do poema,
    ou o poema veu ós ollos pola historia?)

    • Avatar de xdafonte xdafonte says:

      A historia estaba aí. O poema tamén. O que pasou foi que escoitei outra historia semellante e prendéuseme a luz.

  2. [ Por sorte ti nunca serás eu,
    pero el pode ser calquera…]

    Mellor conto un conto:
    -A princesiña cautiva-
    …Xa facía uns anos que abriran unha pastelería,
    enfrente do seu pazo enreixado. Cando a princesa
    o descubriu, non collía en si de gozo… miraba e
    disfrutaba con deleite dende a ventana, mais nunca
    pensara en probar os doces.
    O pasteleiro que era un pillabán de coidado, decatouse das súas olladas… e fíxolle coas súas mans e moito amor, unha preciosa casiña, toda de chocolate. Logo púxolla no escaparate.
    E agora a princesiña non pode deixar de mirar toda esa dozura…mentras busca a puñetera chave.

    • Avatar de xdafonte xdafonte says:

      Pois eu contéstoche cunha historia que contaba o mítico ladrón El Dioni nunha canción [que si, que se fixo cantante e todo, ben lembro]:

      Nunca jamás pudo comprender
      por qué el niño del vecino se comía un pastel
      todos los días y él no podía.
      Al atardecer cogió un pedernal
      se cargó el escaparate
      y se hartó de chocolate,
      bambas, milhojas y hasta un brazo de gitano,
      se pegó el gran atracón.

  3. que foi da miña “casa de chocolate”?
    Moi boa pregunta. O enlace do poema: excelente!

  4. Avatar de silledense silledense says:

    Eu tamén choro pola miña casiña de chocolate, que prometía ser mais do que foi. A veces soño con outras casas que están detrás do escaparate, como os dulces que pretendía o Dioni.

  5. Avatar de Descoñecido Anónimo says:

    Oye, Falabarato, deberías cambiar la foto de portada y actualizarla. esa barba que te has dejado ultimamente me parece muy favorecedora 😉

  6. Avatar de A Contramuleta A Contramuleta says:

    Xa que andades con poesías, aí vai unha de García Gutiérrez:

    ¡Que me caigo! ¡socorro! Así decía
    el reverendo padre BIas Mejía,
    y la comunidad alborotaba
    con las voces que daba,
    pues media noche por el filo era
    cuando el padre gritó de tal manera.
    Los frailes perezosos
    de mala gana luego abandonaron
    los lechos regalados,
    y ya sobresaltados
    ya por saber curiosos,
    de Mejía en la celda penetraron.
    En cueros en su cama
    tendido boca arriba estaba el padre,
    y tenía cogido,
    con ambas manos el carajo erguido
    que a más de una beata hiciera madre.
    ¡Qué carajo, señores, qué portento!
    Me dijo quien lo viera.
    que a cualquiera sin duda pareciera
    nudoso tronco de árbol corpulento.

    Le despierta el prior y le pregunta
    por su desgracia fiera:
    y él, tapándose aquella enorme punta,
    habló de esta manera:
    “Soñaba yo, que en silenciosa noche
    cerca de un arroyuelo me dormía,
    y que un águila al cielo, como el coche,
    sin tropezar en rama me subía.
    Ya llegábamos casi,
    ya las puertas toqué del Paraíso,
    y por la cerradura
    la música escuchaba,
    ya que abriera San Pedro me esperaba,
    cuando el águila quiso
    tirarMe a tierra desde tal altura:
    y huyéndose de un vuelo
    quedé colgado al aldabón del cielo.
    En peligro mi vida,
    y temeroso de tan gran caída
    pedí socorro ansioso
    cogido siempre al aldabón precioso;
    mas ya que estoy despierto,
    que era mi nabo el aldabón advierto”.

    Los frailes cuando oyeron la aventura
    le dieron por profética y segura,
    y muchos hijos dieron a este suelo
    de beatas hermosas,
    que saber quisieron, ¡son tan curiosas!
    Si daba gusto el aldabón del cielo.

  7. Recoñezo que é difícil de supererar a aportación poética de A Contramuleta, pero xa que vai de versos:
    “En esta canosa barba anidas
    Almohada de tus mejillas
    Pajarillo de pupilas infinitas” […]

    Agora que Casillas decidiu afeitarse a barba, vostede déixaa.
    Por se necesitase vostede asesoramento estético:
    http://www.cuerpoarmonioso.com/2010/09/dale-estilo-
    tu-imagen-dejate-la-barba.html
    Tamén aquí:
    http://colombiabear.com/portal/index.php?option=com_content&task=view&id=38&Itemid=112

    Só é por axudar a retellar…

  8. Avatar de Descoñecido anonimo says:

    estupendo a poesía que aporta Contramuleta. propoño que se lle dea difusión en fotocopias o día da visita do Papa. Seguro que o público devoto a ha saber valorar

  9. Si, siii. Repartir as fotocopias do poema G. Gutiérrez, sería un momento oportuno! Xa estou imaxinando os titulares dos xornais… E estará de acordo A contramuleta?

  10. Avatar de Zeltia Zeltia says:

    pois xa vos vexo a todos repartindo octavillas!
    eu, pq non penso ir a Santiago para o evento, que se non apuntábame!

    [equisdafonte: deixaches barba? ampliaches a perilla?]

  11. Avatar de xdafonte xdafonte says:

    Digamos que xdadonte ampliou a perilla. Novos tempos, novas barbas

  12. Avatar de Descoñecido anonimo says:

    Pois que non sexa todo palabreria e un por outro quede o asunto sen facer. Non é preciso repartir octavillas, abonda con deixalas en pequenos montonciños e que o devoto público se sirva

Deixar unha resposta