[Vídeos de produción propia e historias máis ben mínimas]
Falaron
 | Mónica en Pasando do Facebook |
 | paideleo en uxío escribe sobre as terras d… |
 | bristolmania en xeografías [decembro 2018] |
 | Anónimo en habaneras |
| Anónimo en once corais en Ribadumia |
 | marsanpilo en un canto en moaña, hei! |
| marsanpilo en avilés |
| marsanpilo en La questione della lingua |
 | zeltia en menú |
| zeltia en noite de ensaio |
As entradas de Falabarato, por Xosé Fuentes, están baixo unha licenza de Creative Commons Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 3.0 Unported.
Volve o poeta do movemento.
“entre estaZións”…
Canto di!!!
Gústame!!!!!
emoZión
…e de novo Arab Strap, un acerto sempre!!
O poeta do movemento? Si, gústame…
As estacións de tren están vivas. Ata as abandonadas o están. Quédanlle os ecos das voces dos viaxeiros, dos pasos apresurados. Os sorrisos de benvida, a impaciencia das esperas; as taquicardias dos recibimentos, as bradicardias das despedidas; as bágoas dos adeuses, o baldeiro das ausencias. Teñen ocos latexantes dos encontros inesperados. Quedalles o pouso das miradas perdidas; os reflexos nos cristais dos vagóns. O ferro durmindo nas travesas de madeira. O vento frío movendo os letreiros. A lentitude, a lonxanía. As siluetas debuxadas nas ventanillas dos trens, perdéndose na noite.
Un precioso vídeo. Que imaxe tan romántica ver unha estación e un tren que se alonxa……
Desde que empecei a ver os teus vídeos veño comprobando que lle dás moita importancia á elección das bandas sonoras e, ata onde eu podo entender, aos textos das cancións que usas. Moito curro hai aí
E non fixeches un vídeo co Entroido que viches o outro día en Arteixo? Iso si que tería que pagar a pena.
Fermosa metáfora da viaxe polo tempo que é a vida. Estacións de saída e chegada,estaciós de paso. Trens que collemos e dos que baixamos, trens que deixamos pasar.Eses vellos que pasean, diríase que interminablemente, pola última estación. O movemento e a quietude. O paso do tempo sobre as cousas e sobre nós. E as flores que, a pesar de todo, medran nun deserto de pedras.
Danme ganas de coiar-pegar o comentario de Andrea, o cal subscribo totalmente. Que ben expresou!
Bos días amicus:
….Me gusta ese “TREN de VIDA”…..
Deica logo.
O tren tráenos a todos os da miña quinta lembranzas de infancia. O tren levábanos un domingo de verán á praia. Nel iamos nas longas vacacións de verán, billete ida e volta, ata Vilagarcía, só pola tarde. O dia completo era para o domingo. A viaxe era longa, tiñamos présa por chegar. Á volta, era demasiado curta, porque a viaxe de volta era para saborear a paisaxe, o chucuchú do tren…..
Tempos!!!