Había tempo que quería ir visitar a Lois no lugar onde repousa.
Tamén en Vimeo [aquí]
Comments
Trackbacks
-
[…] Mitificando un pouco [eu mitifico, tí mitificas? el mitifica]. Peregrinamos a Santa Cristina do Viso, no Incio. E o día foi tan […]
[Vídeos de produción propia e historias máis ben mínimas]
Falaron
 | Mónica en Pasando do Facebook |
 | paideleo en uxío escribe sobre as terras d… |
 | bristolmania en xeografías [decembro 2018] |
 | Anónimo en habaneras |
| Anónimo en once corais en Ribadumia |
 | marsanpilo en un canto en moaña, hei! |
| marsanpilo en avilés |
| marsanpilo en La questione della lingua |
 | zeltia en menú |
| zeltia en noite de ensaio |
As entradas de Falabarato, por Xosé Fuentes, están baixo unha licenza de Creative Commons Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 3.0 Unported.
Resúltame moi emotivo o video, todo el é moi evocador e eu son sensible a viaxar con esas ás, levada a mundos recreados… pola voz de Lois, pola canción que soa, unha das que el menciona no hospital: a man dereita á dereita do corpo…
Emocionante ver a tumba co epitafio [non é o mesmo lelo na pedra que lelo no libro].
E os cans, tan amigables, contribuen a aumentar a sensación de paz, de quietude, pero ao mesmo tempo de terrible soedade. [Unha estraña mestura de serenidade e tristeza]
Unha viaxe ao Incio íntima e emotiva. Grazas por compartila.
Nunca estiven no Incio, non pensaba ir ao Incio, pero agora xa sei que aproveitarei un día de agosto para ir ata alí. Grazas.
Bos días Xosé:
Excelente, interesante y breve documento para quien merece una visita tan típica y galaica como “lembranzas dos nosos, daqueles que deixaron pousos nos nosos miolos”.
Xosé, moi bo.
Un breve saúdo.
Deica logo amicus.
Que Xosé este, pordió! Esperaches a que pasasen polo cemiterio todos os do “holding das letras galegas” para ter un encontro en soedade, non si?
A verdade, Xosé, e, que che hai que levantar unha vez máis o sombreiro, por este magnífico traballo! Conseguiches, que un sitio tan triste, como e un cementerio, cobrase vida, a través da naturaleza, que captas tan ben ca cámara. Hasta os cans, parecen acompañar a Lois na súa derradeira morada. Noraboa! Gracias por permitir que os demais o vexamos, porque realmente parece que nos encontramos alí! A mín, xa me está gustando todo o que levo visto de Lois. O final vaime entrar o gusanillo da poesía, ten algo especial que encandila!
Dear Prudence…
Me encanta la canción y me encanta esa santa Cristina de Viso que nos muestras en el vídeo. Estuve allí con los del “holding” (como decían en un comentario) y te aseguro que en ese momento pensaba que lo que me apetecía era estar allí sola y a solas, igual que tú.
Muchas gracias por el trabajo. Se ve que está hecho desde el corazón.
Nos vemos…
Grazas, Xosé, por compartir emocións.