Pedro colle unha variña e escaravella con ela no chan. A terra sae voando coma se fose cinsa.
Pónselle cara de circunstancias.
-Se non vén pronto unha reguiña, seca todo. Mira como agulletou o millo da veiga. Parece que está todo ardido. É unha pena.
-Pois a ver se chove un día enteiro, logo…
-Tal como está a terra, dígoche eu que un día non abonda. Mira para aquí [escaravella outra vez]: non ten lentura ningunha.
[Lentura (*). Outra desas palabras que xa case non escoito. Palabras que xa non se escoitan.]
O domingo pola noite, por fin, a chuvia. O luns pola mañá recibo un correo dunha persoa que manifesta a súa tristeza por culpa do mal tempo. En Cachóns, en cambio, a auga é recibida con alivio.
Pola tarde chove miudiño, como miudiño chove. Collo o paraugas e saio coa cámara. As pingas de auga nas follas, as maceiras vencidas polo peso do froito, os olores da terra húmida, as uvas maduras antes do seu tempo… Comprobo que a auga xa foi entrando na terra. Direille a meu pai que xa empeza a haber lentura.
Se pasas por aquí de cando en vez, xa sabes que teño costume de subir os vídeos a Vimeo e a YouTube. Creo que Vimeo dá un chisquiño máis de calidade, pero pode que sexa cuestión de prexuízos pola miña parte. Lembra que podes acelerar a descarga en Vimeo se desactivas a opción HD que hai no reprodutor. Para ver o traballo en YouTube, preme aquí.
(*) Lentura: Humidade que contén a roupa, os froitos ou a terra.
tiña curiosidade por ver o video e tirei de teléfono, sin esperar a chegar á tarde á casa.
vino nesa calidade, xa sabes, pero vin e escoitei e estou desexando podelo ver no ordenador, comodiosmanda, porque as imaxes levan en sí aromas evocadores, pega gana de ir e meter as maus entre a herba, e sentir nos pés a humidade da terra. escaravellar e notar a lentura [ só me faltaría a música ] 😉
Precioso poema visual da auga caendo sobre a terra, suave, mansiña… sen balbordo.
“Oh lluvia silenciosa, sin tormentas ni vientos,
lluvia mansa y serena de esquila y luz suave,
lluvia buena y pacifica que eres la verdadera,
la que llorosa y triste sobre las cosas caes!”
Eu non sei se Lorca, cando visitou Santiago se achegaría a Cachóns e alí, un día de chuvia, se inspiraría para compoñer o seu poema da chuvia….
É unha mágoa non ter a sensibilidade suficiente para desexar a lentura, non ter sede dela como a terra a tiña. Eu, que non son seguidora dos prognósticos do Tempo, levei moi mal eses comentarios comúns a tódolos gurús meteorólogos,presaxiando “mal tempo” cando vían asomar algún cirro, cúmulo ou estrato do tamaño da cáscara dunha noz, sen decatarse que o mal tempo era precisamente o contario, esa falta de auga, ese bochorno enfermizo, infernal.
Parabéns tamén por esa música que acompaña ó poema. A esperanza trala expiación polos continuos atentandos contra a Nai Terra.
Leve humidade que ten a terra a pouca profundidade e indispensable para haber vexetación iso é a lentura para a terra e esperemos que a nosa cabeza tampouco lle falte nunca a lentura, que sería de nós sen ideas?
Bicos.
Lin un carteliño que poñía:
” Los sentimientos no se traducen. Mírame. ”
-Onte: mirei, vin, sentín !!
-Hoxe: miro, vexo, sinto : emoción, paixón, privilexio, delicadeza,
paciencia, amor, ilusión………..e gracias de corazón !!!!
” O berce está baleiro.
A choiva xa marchou.
Tres pingas de dozura
na saba ela bordou ”
-Chove nos versos- [ e, antonte tamén ]
Non me estraña que teu pai estivese preocupado pola sequía da terra, pero xa choveu!
Coma sempre, amigo ocense (e cachonense:-)) conseguiches emocionar con tan delicada reportaxe. Grazas.
[“Lentura” , unha palabra que me trae recordos da miña avoa, ela utilizábaa a miúdo]
Apertas estivais
Xa chegou a auga! Canta faltiña facía! Eso si, nunca chove a gusto de todos. A min personalmente faime estar melancólica, pero reconozco que agora tiña que chover.
Qué pena ver todo sequiño, color amarillo, triste, apagado. E unha alegría ver o verde! Ese contraste que logras captar tan ben.
Que imaxen máis bonita a das follas secas, molladas e que lle cae o pau no momento xusto.
E as mazás con gotas de auga e movendose o son do aire. E algo que me emociona e me encanta. Non podo evitalo, fai que todo o meu ser se revolva de sentimentos e ledicia.
Non deixes nunca de captar estas maravillas. E un remanso de paz, e tan barato!!! Non fai falta gastar nadiña para sentirse a gusto e ser feliz.. MOITAS GRACIAS. UN ABRAZO FORTE, MARI
Emocionante ballet. Fermosa choiva.
Cachóns.
E ese michiño polo que parece que non pasa o tempo! Que paz se ve na súa ollada!
Grazas polos vosos comentarios.
Éncheme de gozo (de orgullo y satisfacción, como proclama o Borbón) saber que as cousiñas que por aquí van aparecendo encontran tan magnífico eco.
Confeso que sempre que gravo en Cachóns me vexo superado pola emoción, a pesar de ter gravado alí centos de veces (si, centos). Vai ser que o poeta tiña razón cando dixo que a nosa verdadeira patria é a infancia.
Vémonos.
E antes ou despois voltamos a ela, á nosa infancia. En realidade, creo que nunca conseguimos abandonala, sempre a levamos no peto, no corazón…
Bicos
é fácil disfrutar das imaxes de cachóns a través da túa mirada. mesmo amalas.