[Vídeos de produción propia e historias máis ben mínimas]
Cadrounos compartir o vagón do metro con dúas mozas que viñan moi alporizadas. A culpa, segundo parece, era do noivo dunha delas, que debía estar facéndose de rogar máis da conta. El que pierde es él, repetían a cada pouco.
[Esta é a última entrega da triloxía vasca]
[vimeo 40816955 w=800&h=400]
 | Mónica en Pasando do Facebook |
 | paideleo en uxío escribe sobre as terras d… |
 | bristolmania en xeografías [decembro 2018] |
 | Anónimo en habaneras |
| Anónimo en once corais en Ribadumia |
 | marsanpilo en un canto en moaña, hei! |
| marsanpilo en avilés |
| marsanpilo en La questione della lingua |
 | zeltia en menú |
| zeltia en noite de ensaio |
Se meu mozo ve o vídeo igual lle entra a morriña!!!!
Recuerda tanto a la Galicia verde, los montes, el calabobos cuando lo hay. Son lugares preciosos y aquí está muy bien reflejado. Es un precioso video.
Máis recordos de momentos entrañables.
Xenial o ritmo do vídeo
Grazas.
Dúas cousas: que grande é todo e que boas deben de estar esas tapas!
O museo é de grandes espazos como o é a Cidade da Cultura. A min prodúcenme sensación de friaxe, pero tamén de limpeza. Sentimentos encontrados. De calquera xeito, son uns videos moi ilustrativos, case parece que xa coñezo a zona, eu, que nin sequera a pisei.
Bo traballo
Unha exquisitez a túa triloxía vasca. A veces deixo preguntas [que non sempre contestas ;)]. A de hoxe é moi sinxela: cantas horas de vídeo hai detrás das tres gravacións que nos ofreces?
Grazas a todos/as por comentar.
Pregunta Eueu polas horas de gravación das que partín para este traballo. Calculo que para cada un dos tres vídeos que fixen tiña arredor dunha hora e media.
Esa hora e media foi a que te perdiches de pintxos na cidade!!!!
Cando vin San Mamés pensei que nos íbas meter no campo de fútbol! Moi bo paseo e moi bo xantar. Haberá que coller a idea.
Vin este video varias veces, que non me cansa… gústanme os viandantes curiosos, a xente do atlético. Que ambientazo!.
Os pintxos (co que a mín me gusta comer bocados diferentes)
o Puppy.
Paraugas, escaleiras do metro (hai unha imaxe aí que me encanta).
E vin as túas compañeiras de viaxe, tan riquiñas.
E unha cousa que me chama a volver velo é a música que escolliches para rematar a “triloxía”,.. Volvín ver eses últimos minutos de six feet under, que no seu día me deixaran tan impactada… e sorprendinme baldeira de emocións, porque cando, no seu día, rematei aquel último capítulo da última temporada, vivira eses minutos con tanta intensidade que non saíron da miña memoria e o meu ánimo durante uns días…
anyway, grazas a tí recuperei “breathe me” que é unha canción que fago miña:
Be my friend, hold me
Wrap me up, un-fold me
I am small, and needy
Warm me up, and breathe me
la verdad es que me ha emocionado soy un Bilbaino-Gallego que ejerzo de las dos cosas,gracias