Un veciño meu pasou uns días sen saír da casa. Botárono de menos na panadería e deron a voz de alarma. A policía acabou entrando no galpón no que vivía e precintouno cunha cinta de plástico despois de comprobar que estaba morto.
Diante da súa porta hai unhas flores e unha foto del que está chea de dedicatorias. O plástico co que se precintou a casa leva escritas estas palabras: POLICÍA. NO APARCAR.
Este vídeo pódese ver en YouTube pinchando aquí.
Reviveu o blog da man de pedro e esther de Cachóns carretando o cesto entrambos polo camiño dos bimblios, protagonizando un video otoñal sen imaxes estereotipadas. Unha delicia.
Larga vida para todos vós,, incluído o blog,, inda que sexa tempo de morte, segundo din…
Recolles fermosas imaxes e entrañables momentos que camiñan axeitadamente ao ritmo da música.
Coidémonos dos equinocios, entón.
A volta cun novo vídeo é causa de alegría!
Feliz outono!
Unha boa nova a volta do Falabarato cun vídeo tan entrañable.
Parabéns!
Benvido !.
Mazorca, amanitas y benditas castañas que presagian un vagazo aun preparándose para fermentar, para asentar.
Los veranos secan las vidas, como se siegan los campos de centenos por “a seitura”, y llegados los días cortos tal vez ella tenga muchas razones para, sin caer en tópicos, su experiencia la lleve a afirmar que los que estando achacosos, fenecen pronto.
Es evidente…
[El vídeo es excelente, con una música de cadencia y paso triste, como el ambiente gris que se presta a recogernos en las casas esperando a las hojas de los árboles extiendan sus mantos de hojas tampándolo todo, incluso a aquellos que se despiden sin poder ser oídos. Sus silencios y repetitivos sones llenan de sonidos acampanados de requiem]
Breves
Deica d:D´
Magnífico vídeo, e moi interesante ver ó matrimonio compartir esa tina e andar o camiño xuntos.
A mezcla de contidos: o bagazo machacado con ese pau,” eu e a primeira vez que o vexo”.Parece un cucharón ou unha especie de mazo non? Nós facémolo cos pés e así tamén aproveitamos as propiedades do viño para a piel que dín que son fantásticas non? Jajajaja.
O millo, dónde se ve perfectamente a diferencia do podre e do sano.Os pimientos na sartén fritíndose… a folla que se move lentamente e parece querer falar, como dicindo: ¿cando caerei e me levará o aire?.
Esto e un xogar como a morte: “cándo será, hoxe, mañán, pasado, para o ano que vén…Ela aparece casi sempre sin avisar.
Eu escoitei sempre que na caída da folla morre máis xente. Pero.. por qué será?
Terá que ver algo a melancolía do otoño, o comenzo do frío…
Ah, e fíxome moita gracia ver ó Sr. Pedro tirando os ourizos co paraguas.
Eu recordo cando era pequena e iba ás castañas con miña madriña que me fixo unha “forquita” e así non me picaba.
Noraboa a todos os participantes, facedes un bo equipo.
Un abrazo, Mari de Piloño.