o río que flúe e o tempo que foxe… [pode que a máis vella de todas as metáforas]
Tamén en YouTube [aquí]
[Vídeos de produción propia e historias máis ben mínimas]

o río que flúe e o tempo que foxe… [pode que a máis vella de todas as metáforas]
Tamén en YouTube [aquí]

| Mónica en Pasando do Facebook | |
| paideleo en uxío escribe sobre as terras d… | |
| bristolmania en xeografías [decembro 2018] | |
| Anónimo en habaneras | |
| Anónimo en once corais en Ribadumia | |
| marsanpilo en un canto en moaña, hei! | |
| marsanpilo en avilés | |
| marsanpilo en La questione della lingua | |
| zeltia en menú | |
| zeltia en noite de ensaio |

Tes unha conta de WordPress.com? Inicia sesión agora.
“Un río puede alcanzar su meta porque ha aprendido a sortear los obstáculos” (Proverbio)
Fermoso vídeo!!!
Apertas de xaneiro.
No sólo la voz, el poema es precioso, claramente como el agua de un arroyo, cómo una fuente de Da Fonte. Pero ese devenir de los tiempos es uno de los que nos siguen, el que hacemos cada cual subidos a la corriente de la vida que nos arrastra, nos persigue, nos conduce con los demás afluentes, con los gregarios; unas veces juntos, otras solitarios. Finaliza la vida, como dejaba entrever Heráclito, al desembocar en el mar donde la sal ya empuja la sustancia que el agua dulce arrastra depositándola en sus orillas, dejando el poso, la sabiduría, los cristales brillantes y los limos en forma de playas que mucha gente usa para posar unas toallas y sin percatarse de ellas se posa a tomar el sol sin saber que es parte de las personas de aquel río, el río de la vida, de toda una vida, de su vida. De subida la marea anega las rías y embadurna la mezcla con aloclinas que forman el curso bajo, la decadencia y entre tanto se puede apreciar en la experiencia cuanto fue llevando hacia el final, con su recorrido, en su cauce, viendo crecer, por lo tanto, explosiones de colores en primaveras ya lejanas y en los fríos inviernos.
Ya tardaba el barquero en sacar tan hermoso vídeo, con ese poema universal que conciso y simple relata en cascada lo que acontece si cualquiera decide descenderlo en circunstancias veloces de rápidos o navegando pausadamente.
No me alargo más, desearte un feliz año, ya empezado.
Una película fantástica donde entre aguas claras se aprecian turbios contaminantes en alegoría a esas otras vidas oscuras, de “hide”, de escondidos quehaceres que van manchando el final de muchos cuando algunos ni siquiera son capaces de lograr la meta y los frenan en presas desecando el lecho bajo ellas.
Breves saludos
Deica logo d:D´
Non só a voz, o poema é precioso, craramente coma a auga dun arroio, coma unha fonte de Dá Fonte. Máis ise devir dos tempos é un dos que nos seguen, o que facemos cada cal subidos á corrente da vida que arrástranos, perséguenos, condúcenos cos demais afruentes, cos gregarios; unhas veces xuntos, outras solitarios. Fina a vida, como deixaba entrever Heráclito, ao desembocar no mar onde o sal xa empuxa a sustanza que a auga doce arrostra depositándoa nas súas beiras, deixando o pouso, a borra, a sabedoría, os cristais rilantes e as lamas en xeito de praias que moita xente usa pra pousar unhas trémboras de vrau e sen decatarse delas póusase a tomar o sol sen saber que é anaco das persoas daquel río, o río da vida, de toda unha vida, da súa vida. De subida a marea anega ríalas e emmergulla a mestura con aloclinas que forman o curso baixo, a decadencia e entre tanto pódese aprezar na experencia canto foi levando cara ao remate, co seu percorrido, na súa canle, vendo medrar, polo tanto, explosións de cores en primaveiras xa afastadas e nos fríos invernos.
Xa tardaba o barqueiro en sacar tan fermoso vídeo, con ise poema universal que conciso e simpre conta en cascada o que acontece si calquera decide descendelo en circunstanzas lixeiras de rápidos ou vogando paseniñamente, miudiño.
Non me alongo máis, desexarche un feliz ano, xa encertado.
Unha pilícula fantástica onde entre augas craras aprézanse emporcallados contaminantes en alegoría a esas outras vidas escuras, de ¿hide?, de agochados quefaceres que van manchando o fin de moitos cando algúns nin sequera son capaces de lograr a meta e fréanos en presas desecando o leito baixo elas.
Breves saúdos
Deica logo d:D´
E os símbolos da vella igrexa, contrastando co “panta rei”, (todo flúe, todo pasa)… falando para o que ten fe, da inmutabilidade, da eternidade…”Para ti mil anos son como un día e un día como mil anos”…
“Yo no sé
lo que dicen los cuadros ni los libros
(no todos los cuadros ni todos los libros,
sólo algunos),
pero sé lo que dicen
todos los ríos”.
El Río. Pablo Neruda
Preciosa metáfora. Por aquí pasa un río e o seu balbordo énchenos de paz.
Hay moita poesía nesas imaxes.
Gustoume especialmente a primeira parte, ensamblaches moi ben a parte do poema coa da música.
Foi lindo ver outro video teu.
E tamén bonita a letra da canción que escolliches, pese a ter un final triste…
Precioso y sugerente vídeo. El río siempre es motivo de reflexión.
Saludos
Anos levantándome con esa canción no meu despertador, e sígueme producindo emocións, escoitala aquí e con ese video resultame fermoso. Gracias