Remataba a década dos 90 e Falabarato foi chamado para impartirlles un cursiño de informática a unhas persoas que traballaban na administración pública. Como a maioría das/dos asistentes non manexara nunca un ordenador, as actividades que se desenvolvían eran elementais: prender a máquina, abrir unha carpeta, usar o rato e todo iso…
Falabarato nunca esquecerá a anécdota protagonizada por unha das asistentes que estaba a facer prácticas co rato. A muller tivo a mala fortuna de que o desprazou sen querer fóra da superficie da mesa e, como non sabía que facer ante tal imprevisto, optou por pedir instrucións a voz en grito, mentres mantiña o rato firmemente agarrado:
-Y ahora, ¿qué hago con el conejo?
Que cousas che pasan. Pero, a confusión dela tamén te confundiu a ti, non si ??
Tivo que ser todo un espectáculo……….
Aquelo foi unha festa tan pronto a señora dixo o do coello. O certo é que este detalle é do único que me acordo daquel curso que me tocou dar…
Sempre me preguntei por qué se lle chamaba “ratón” (non me sae “rato”, -ainda me sae antes mouse-)
os primeiros mouses que tiven non lle vía eu moita forma de rato… pero hoxe, grazas ao coello da túa alumna, fun buscar en google, e resulta que sí, que é pola forma. Puxéronlle ese nome no equipo de traballo da Universidad de Stanford onde o inventaron, era de madeira, con umhas rodiñas, e saíalle un cable pequecho que lembraba o rabo dun rato…
pois 30 anos ten xa o rato.
para min que a señora era de natural simpático e quixo facer unha gracia ¿non pode ser?. -mira que as señoras témosche moita sorna-
bicos
Xa sei que é un comentario burdísimo (pero un non pode renunciar á súa natureza), pero supoño que o profesor tería unha boa cenoura para darlle.
De primeiras, o seu comentario si que se pode considerar burdo, por moito que vostede diga que está sendo fiel á súa natureza.
Despois, ao pararme un pouco, xa empezo a matizar. Véñenme á cabeza aquelas cancións de antes, aquelas que tarareamos de pícaros e que dicían cousas ben tórridas.
Aquí Rocío Jurado:
Si amanece y ves que estoy despierta
porque de tu amor aún no estoy llena
ámame otra vez, ámame otra vez
con las mismas fuerzas de la primera vez.
Por aquí a Pantoja:
Hazme tuya una vez más, amor,
quiero llenarme de tí, igual que ayer.
Que se repita esa noche.
Tiéndeme en la arena,
en la misma playa de mi Cartagena.
E conclúo: se estas respetables damas cantaban estas cousas e ata os ministros as ían ver aos concertos, que hai de burdo na súa cuni-metáfora, Contramuleta?
Queda exculpado.
A súa compaixón conmóveme fondamente, Falabarato.
Eu tamén creo que a señora quixo facerse a graciosa e quen sabe se obter algo máis do señor Falabarato…
Non é por levar a contraria pero penso que a señora, alumna principiante no mundo da informática, agobiada por non saber que facer co “mouse”, foi vítima da trampa do subconsciente e confundiu o nome do animaliño. Os ratos, normalmente, non son moi queridos nas casas. Ademais, hai moita xente que pensa que tamén o coello é un roedor, inda que non o sexa; será polo xeito de roer as cenorias? Xa escoitara a anécdota antes e boa gracia que me fixo; quen me dese presenciar a escena no seu momento! Sen estar no sitio do profe, claro.
Falabarato, A Contramueleta… e voso humor “metafórico”… Vaia par de douss!
;))
jajaja
qué bueno