Leváronme a Ferrolterra certas cuestións relacionadas co traballo.
Pero houbo máis, claro.
[Vídeos de produción propia e historias máis ben mínimas]
Falaron
 | Mónica en Pasando do Facebook |
 | paideleo en uxío escribe sobre as terras d… |
 | bristolmania en xeografías [decembro 2018] |
 | Anónimo en habaneras |
| Anónimo en once corais en Ribadumia |
 | marsanpilo en un canto en moaña, hei! |
| marsanpilo en avilés |
| marsanpilo en La questione della lingua |
 | zeltia en menú |
| zeltia en noite de ensaio |
As entradas de Falabarato, por Xosé Fuentes, están baixo unha licenza de Creative Commons Recoñecemento-NonComercial-CompartirIgual 3.0 Unported.
Un pracer escoitar a entrañable historia do Pazo de Libunca que o compañeiro nos narra! Desta, convertíchelo en protagonista, eh? Que ben!
Estupendo paseo, un aplauso pola música; moi acertadas as tomas-detalle cheas de cor, que vas intercalando naquel día máis ben gris…
Ao final da reportaxe, estabas mareado ou pretendías marearnos a nós (sufridos espectadores) con ese repentino xiro da cámara…?
Unha aperta.
Bellisimo !!!
Desta volta xa o dixo todo Aura,e si, que mareo….
Outra aperta.
e como se fai para que tomando as imaxes dende o barco, non saian bandeando de babor a estribor????
[ou de popa a proa]
gustoume ver a ria desde ese pointofviú
e as imaxes de cores no medio do dia agrisallado, como dí Aura.
desta vez fixeches un vídeo moi variado, e a transición entre o tipo de imaxes e música, entrou tan doadiñamente…
Vaia carallada de vídeo, moi bonito pero non me dá para facer comentarios dos meus. Sentimental dos collóns!
Vaia sorpresa! Esa ría é moi familiar para min. Encantoume vela así, desde dentro.
O de dormir no Pazo de Libunca é un pracer do que (aínda) non gocei. Tempo ao tempo…
Mola ese mar, esa luz, ese ceo retido, ese narrador tan auténtico, esa música tan ben escollida. Non fan falta moitas filigranas. Menos é máis.