omako basoa

Comments

1. bDeica-r says:

   07/04/2012 ás 11:55
   Fai anos fun por alí, e pareceume unha idea boísma. Do que me lembro pola sua equivalenza e nese xeito enxebre que tiñan os nativos dás estepas, dás mesas dos centro da terra que vos Ianquis lles arrebataron a forza de fusil. Xa as fragas e as touzas sonche en se mesmas cheas de enconto; deste xeito humanízanse e reprotexense mais o ter unha considerazón de arte fundida. Neste caso os álbores marcados xa ou son eternos. O caso contrario é cando márcanvos pra serrar. Sonche cousas anacrónicas; comaos homes nacis que marcaban a outros pra lles ter controlados pro mal. Ou mundo do revés, ou mundo sen mundo é dun baleiro mortal.
   Dentro dun tempo e se mo permites farei uhna nova paxiña na que enlazarei ca tua. Pediríache a tua complacenza pra ese enlace. Grazas.
   O video de Vimeo, coma sempre, sen dúbida algunha, carralludamente bo.
   Deica.

   Responder
   • xdafonte says:

     07/04/2012 ás 19:32
     Moitas grazas. Por suposto que me podes enlazar a páxina. Faltaría máis!!!

     Responder
2. Mer says:

   08/04/2012 ás 00:48
   Que cousa máis …curiosa??? Non podo negar que me gustou este bosque animado, malia ser seguidora do “Hartismo” (Fartismo, sería en galego, pero se perdería o xogo de palabras “arte” “harto”), movemento que denuncia as moitas cousas absurdas e inxustas que se aceptan como normais.Non o coñecía e agradezo moito que viñera a parar ó Falabarato. Dende logo, entre o Cubo da Memoria, e esta preciosidade de bosque, non teño moita dúbida…Ibarrola xa me gusta un pouquichiño máis.

   Responder
3. Eueu says:

   08/04/2012 ás 20:41
   Quen ía imaxinar que andarías por aquelas terras…
   Eu tamén quero un bosque de cores.

   Responder
4. Áptera says:

   09/04/2012 ás 10:59
   Que eu estiven alí!!! Fun hai un par de anos un día de chuvia e caín subindo esas ramplas das que falas. Todo quedou nunha boa cuada e coa miña cámara de fotos esnaquizada. Mira por donde que agora xa teño imaxes. Canta fermosura!

   Responder
5. marsanpilo says:

   09/04/2012 ás 20:24
   Parece un monte de película, de fantasía… quedou moi ben o video. E noraboa como non, a magnífica presentadora, guía turística e interpréte Andrea. O vasco non e fácil de entender, pero entendin ben menestra, bacalao…. jajajaja. algo e algo,de fame xa non se morre non? Tamén falan español así que… malo seria. Eu estuven no País Vasco fai moitos anos, iba camiño de Francia e durmín na casa de meu tio, pero tuven pouco tempo para ver a playa da Concha e pouco máis. Eso sí, a idea e de volver, porque a invitación está feita.
   Gracias de novo, Xosé por achegarnos cousas novas.
   Apertas para Andrea e para tí tamén.
   Mari de Piloño.

   Responder
6. zeltia says:

   11/04/2012 ás 01:31
   gustoume o vídeo, pasan os catro minutos nun suspiriño. tan ben dispostas as imaxes, conseguindo un conxunto harmónico, onde nada renxe.
   vino, ademáis, cunha curiosidade engadida: pasear a vista polos lugares onde estiveches.

   no tocante ao bosque, á obra artística, tiven sentimentos opostos…. iso de “pintar árbores” parece un atentado á natureza máis ca unha manifestación artística, Aque pinte na súa casa e tal. pero despois pensei naquelas pinturas prehistóricas; nesa comunión do ser humano coa natureza que o arrodea, imaxinei que se debe sentir sumerxido na magnificencia dun bosque coma o que adiviño nas imaxes, no medio da noite, no medio día co sol filtrándose entre as ponlas; baixo unha grande treboada cos tronos retumbando no monte… e todo se transformou noutra cousa moi distinta dunhas árbores pintadas de cores.
   o que sí debe resultar difícil sentir nada con toda esa cantidade de xente xurdindo detrás de cada árbore! o bosque, dende logo, estaba ben i>animado!
   (de ir eu algún día… xa sei cando non

   moitas grazas pola achega tan interesante!

   Responder