Haberá cousa dunha semana que a revista Forbes publicaba a lista anual das persoas máis ricas do planeta e aí estaba el, o fundador do Feisbuk, un mozo de 25 aniños que xa amasou unha fortuna de 4.000 millóns de dólares. Claro que Mark Zuckerberg, que así se chama este techie ricachón, non só acumula dólares por un tubo; tamén garda na súa cova as toneladas de información que xenerosa e inconscientemente -en non poucas ocasións– lle achegamos cada vez que actualizamos a nosa conta.

Levo unha tempada fóra do Feisbuk e non creo que volva. Un día deime conta de que para o único que me servía era para perder o tempo, así de claro. Non nego que o Feisbuk sexa un instrumento que responde a unha necesidade tan humana como a de manter o contacto, e imaxino que nesa capacidade reside o seu éxito planetario, pero a min ese modelo de comunicación resúltame moi pouco satisfactorio, mesmo frustrante en ocasións. E cada vez máis.

Que era entón o que me estivo levando cada dous por tres a caer nas garras dese trebello? Tiven clara a resposta cando lin estes días nun artigo de María de Mallou, titulado utilidades estúpidas do feibuc, toda unha declaración de intencións máis que reveladora: prometo que nunca máis empregarei o feisbú para lerchear. Se do que se trata é de lerchear, que mellor que facelo falando, vendo, escoitando, tomándolle algo?

É luns pola tarde e en Santiago chove a mares. Aparco na estación de tren e saio disparado cara ao centro. O vento esnaquízame o paraugas. Chego máis que puntual á cita e a enfermeira condúceme á consulta. Non fixen máis que cruzar a porta e xa teño ansia por largar de alí. É certo que non percibo claramente os detalles, por suposto, pero si que me chegan as primeiras impresións… e non son nada boas. Todo é rancio naquel lugar: as enciclopedias que parecen compradas a metro, a escuridade lóbrega,  o mobiliario do ano catapún, a atmosfera espesa. O doutor érguese do asento e dáme a man mirando ao tendido. Senta diante do ordenador e empeza a pedirme datos. Canto coma un paxariño: chámome así, nacín en tal data, meus pais son fulano e mengana e están vivos, estou solteiro, vivo só, nunca me operaron. De súpeto ponse en pé, agarra un esprai e empeza a fumigar a habitación. “No hueles a orina?”, dime. Estou aterrorizado. “Es que la anterior paciente es una señora mayor y sufre incontinencia”. Ufff! O tío volve sentar e sigue co interrogatorio.

Rematado o ritual da toma de datos, o doutor levanta a vista da pantalla e colle o meu carné. “Eso de Xosé, es de ahora o ya te lo pusieron de pequeño?” Explícolle que eu non podía ser Xosé cando nacín porque daquela non era posible legalmente e que, polo tanto, o cambiei xa de maior. “Y no te trae problemas?”, apunta, e formula unha serie de obxeccións. Quen me coñeza xa sabe que non son persoa de moito discutir, así que calo e agardo a que nos metamos no asunto que me levou alí. Polo que se ve, o home non ten apuro ningún e sigue a voltas co tema da galeguización dos nomes e dos apelidos. Despois fala das súas aventuras polo continente americano e aí xa me perdo. Só sei que quero acabar canto antes e fuxir.

Chega o momento de abordar o motivo da miña consulta, expóñollo e quedo pasmado coas barbaridades que saen da súa boca a modo de resposta. Pasan uns minutos que se me fan eternos ata que se centra e me prescribe o tratamento. “Dentro de dos o tres meses nos vemos, si te parece”, conclúe. Vaiche boa, penso, mentres collo os papeis e saio ao exterior. Respiro.

Deixou de chover e amainou o vento. Levo na man o que queda do meu paraugas e busco unha papeleira para desfacerme del. Sinto a necesidade de falar con alguén que me devolva á realidade. Entón chamo a Suso.