[Vídeos de produción propia e historias máis ben mínimas]
Pasou toda a mañá choviscando. Pola tarde, en cambio, abril amosou a súa cara máis soleada.
Xa levaba un tempo sen verse o orballo nos camiños, nas corredoiras e nos carreiros de Cachóns.
-Moitos destes camiños seguirán sendo transitabeis mentres teu pai estea aí para ilos limpando. Despois… xa veremos.
[E asinto con ollos case de orballo]
Non me preocupei de buscar datos estatíscos que o avalen, pero creo que na meirande parte do país as patacas bótanse. Á xente de Cachóns, en cambio, sóanos raro iso de botar as patacas, porque para nós as patacas póñense. E postas quedaron as da miña casa o sábado pola mañá.
O froito destes poucos regos recollerémolo en agosto. Antes, posiblemente a finais de maio, xa se empezarán a consumir as patacas de cedo, que a estas alturas medran a bo ritmo na horta.
Mentres as patacas ían quedando no rego, as campás avisaban do cabodano dun home que moitas patacas debeu poñer na súa vida. Tocaban por Gundín, o xornaleiro.
Luns pola tarde.
Aproveita para gravar hoxe, dime Uxío, que unha noite destas vai vir unha man de xeada que o vai queimar todo.
Fui à beira do mar
Ver o que lá havia
Ouvi uma voz cantar
Que ao longe me dizia
Ó cantador alegre
Que é da tua alegria
Tens tanto para andar
E a noite está tão fria
Desde então a lavrar
No meu peito a alegria
Ouço alguém a bradar
Aproveita que é dia
Sentei-me a descansar
Enquanto amanhecia
Entre o céu e o mar
Uma proa rompia
Desde então a bater
No meu peito em segredo
Sinto uma voz dizer
Teima, teima sem medo
Debía andar eu polos 15 anos cando mercamos o primeiro radiocasete que houbo na casa, e con ese trebello incorporeime aos universos da música en conserva e da frecuencia modulada, porque ata entón só dispoñía dun transistor cativo que me non me deixaba escoitar outra cousa que non fose a onda media.
Co aparato viña unha cinta de regalo, un casete dun contador de chistes chamado O Xestal. Era a única que tiñamos e poñiámola bastante. Despois foron aparecendo outras opcións e O Xestal foi pasando a un segundo plano. A cinta perdeuse, naturalmente, e mesmo pode que fose utilizada para gravar por riba algunha canción radiofónica xa soterrada na desmemoria máis glacial.
Pasaban os anos e eu quería crer que xa esquecera O Xestal. Non volvín saber del ata que hai pouco vin no xornal unha referencia a unha homenaxe que se lle ía facer. Non o pensei moito: mergullei na www e descarguei un lote de discos del. Oír de novo a súa voz púxome en contacto con antigas emocións.
No vídeo de hoxe, o último que lle dedico ao entroido de Oza deste ano, utilizo algúns parrafeos do Xestal. Ben merecido o ten polo que nos fixo rir a Esther, a Pedro, a Uxío e a min.
Quen lle ía dicir a aquel Zapatero dos tempos de gloria que a súa imaxe ecuestre sucumbiría ante o vigor verbal dun humilde cigarro de Oza! Non lle ha ser doado encaixar ese golpe ao home que lle gañou varios debates televisados a un personaxe da talla intelectual de Mariano Rajoy.
Pode que vos sorprenda o Guardiola que compareceu o 19 de marzo no campo da festa de Oza. Non é que non viñese guapo e elegante [pordió!], pero a min resultoume novidosa a súa actitude desafiante e pelín macarra. Seguro que a causa desa mutación é ese plus que dá ir dacabalo…
Foi todo cuestión de tempo: o mal tempo obrigou á xente de Oza a correr o entroido fóra do seu tempo. Houbo que agardar polo san Xosé, e daquela, xusto un mes despois do previsto, si que saíron os cabalos, as carrozas, os coros de mozos e de vellos. Percorreron a parroquia durante todo o día e chegaron a Agoso cando xa era case imposible apartar os ollos da lúa inmensa.
Houbo regueifas a fartar, e por aquí irán pasando Guardiola, Mourinho, Obama… e mesmo un pitillo respondón. Pero por algo hai que empezar, e hoxe deixo un desafío para que vexades como se resolve en Oza a guerra de sexos.
Un vello estanque.
Tírase unha ra:
ruído da auga.
[Un haiku de Matsuo Bashō]
Aura publicou hai uns días cinco fotos duns muíños que sobreviven ao pé do río Vilameá.
Escribín un comentario.
O comentario quedou aí. A pinga de humor que lle faltaba púxolla alguén que o veu e me mandou inmediatamente un correo poñendo as cousas no seu sitio:
Atranque de Daniel [Oza, xaneiro de 2008]
Xa era case de noite no Piro, o escenario escollido para a gran batalla verbal entre Daniel e Anselmo. O tempo botábase enriba e meu irmán colleume por banda e foime abrindo paso entre a xente ata levarme á beiriña dos regueifeiros. Alí estaba Daniel, en efecto, pero faltaba Anselmo, que a última hora tivo que ser substituído -e con moita soltura, por certo- por Vilariño. Armei a cámara e collín algúns planos. Vilariño indicoume que me centrase en Daniel, que era o verdadeiro protagonista do atranque, e así o fixen durante os case nove minutos de gravación.
bebe tranquilo, que este é viño da casa e non che ha facer mal :: e come chourizos, home, que o quiniño fartouse de comer verdura un ano enteiro :: se viras de que carniña tan escollida os fixemos… :: pero, iso si, hai que pasar moitos traballiños, que as cousas non veñen sen traballar
A meu pai gustáballe amosarme os berciños dos carrizos, pero nunca me deixaba achegarme a eles:
Falaron