Copio e pego dun artigo de Brétemas de hai anos:

Queda alguén aí? [é] un documental sobre a grave e crecente despoboación no rural do interior de Galicia. A través da vida dunha aldea (Pedroso), na que máis da metade dos seus habitantes supera os cincuenta e cinco anos de idade, plásmase un problema que afecta a todo ese rural do interior galego, un extenso territorio que, se non se pon remedio, en poucos anos será un deserto humano. Para os veciños de Pedroso, a obra máis necesaria é un tanatorio, que os ten ilusionados a todos, a case todos… 

Vin ese documental ao pouco de saír publicado en DVD e volvino ver unhas poucas veces máis desde aquela. Onte acordeime del cando paseaba con meu irmán pola beira do río Tella: aqueles camiños de antes que case non existen, aqueles prados que se fixeron monte, a delicada enxeñería de presas de auga e regos que xa non se anova…

A cousa é que me entrou gaña de compartir ese traballo, así que aí deixo a ligazón a Queda algúen aí? para quen lle interese.

PS/ O meu agradecemento á man amiga e exquisita que no seu momento me achegou o DVD. Vale máis tarde ca nunca, non?

Di Mari de Piloño que non hai homes. Di Enrique, o director do Orfeón de Piloño, que a escaseza de homes obriga a que as mulleres fagan o traballo que lles tocaría a eles. Din os propios homes das agrupacións corais que fan falta máis homes. Precísanse homes. Homes que canten.

[Estamos en Ponte Arcediago, no concello de Santiso, nun encontro de tres corais da zona]

-E que tal unhas setas?

-Veña!

E alá imos. O establecemento que prepara a rica cazoliña de setas con raxo está situado nunha galería comercial esnaquizada e lóbrega. Mentres a atravesamos, voulles pasando revista aos escaparates dos negocios que aínda se manteñen en activo. A maioría son bazares e mercerías, que a esta hora da noite xa pecharon. Queda con vida unha tasquiña, pero que ninguén agarde atopar nela moitas trazas do fervedoiro que tan eficazmente suxire Bernardino Graña no primeiro verso d’O gato da tasca mariñeira: Aquí non hai silencio porque hai homes… Nesta tasca das terras do Deza hai homes que beben en silencio, que miran a tele en silencio e que, tamén en silencio, van tirando ao chan as cascas dos cacahuetes.

De pronto, a mirada queda prendida dunha caixa de cartón que se ofrece nun dos bazares. Achégome, miro a foto e confirmo a miña primeira e fugaz impresión: esa muller que anuncia unha xerra depuradora de auga da billa vén sendo, nin máis nin menos, Charo López. E non acaba aí a cousa, pois, non satisfeitos con usar a súa imaxe, os anunciantes aproveitan o tirón da laureada actriz salmantina [isto da wikipedia é un choio]  para poñer na súa boca o lema da campaña publicitaria: El agua tiene un gran papel en mi vida. É unha afirmación tan absurda que me produce desacougo.

Non hai nada de sorprendente no feito de que unha persoa famosa gañe uns euriños a conta dun anuncio. Vémolo a diario, de feito, e é lóxico que a muller rotunda e fermosa que causou estragos coa súa participación en Los Gozos y las Sombras queira pillar o seu anaquiño do pastel tamén agora que, xa bordeando a setentena, as ofertas de traballo flaquean. Entón, se tan normal é isto, por que me desasosega este encontro? Por que lle vou dando voltas mentres conduzo camiño da casa? Por que o traio aquí?