post

100

Con este xa van cen. Cen artigos, un detrás do outro.

Claro que cho dedico a ti. Tamén a ti, e a ti… Si, a ti, claro, a ti tamén. Mesmo a ti, que non pasas por aquí pero que tés o teu oquiño reservado [Se os días son de cera, por que non ía selo o meu coração?].

Hoxe tamén é o día no que festexamos que A Contramuleta pon unha veliña máis na tarta. A ocasión perfecta -pensei- para facerlle un outing en condicións a este habitual axitador do Falabarato. Fágase, pois, a luz.

Antes da Contramuleta foi A Muleta. A Muleta de Cachóns, se queremos ser precisos. Todo empezou no Akinator, unha web na que che len o pensamento, como declarou Iván nun vídeo. Pois resulta, queridas nenas e nenos, que o Akinator recolle na súa base de datos a figura dun toureiro que tén por sobrenome A Muleta de Cachóns. Pode que o recoñezades pola foto que aparece na propia web, que foi tomada nun bar de Lestedo, por certo.

Ao pouco de saberse da existencia da Muleta de Cachóns apareceu en escea a figura da Contramuleta, que desde entón se prodiga neste blogue con comentarios non sempre politicamente correctos, pero si edificantes.

E por que se chama A Contramuleta? Por servir de puro contrapunto á Muleta? Por suposto que non. A explicación hai que buscala en Silleda, nunha casa de comidas na que A Muleta e A Contramuleta dan conta dunhas modestas viandas. Son os tempos da moción de censura e os ánimos andan quentes no pobo. A Muleta e A Contramuleta comen, beben e escoitan/encizañan a un home que brama contra os tránsfugas que propician a moción:

-O máximo culpable é Louzán [presidente da Deputación de Pontevedra], que é quen move todos os fíos e quen lle dá cancha aos contrafughas.

Aquel sonoro contrafughas non quedou no esquecemento, non, e del botou man A Contramuleta para construír o seu heterónimo.

post

ollos pra mirar

sempre de bo humor :: sempre cunha pregunta rompedora :: sempre cun comentario diferente :: sempre a voltas co seu ordenador, que o trae a mal traer :: sempre orixinal, orixinalísimo :: sempre desinhibido, sempre

[e quere saír na interné, ademais]

sempre Luís :: hoxe, por fin, nun minutiño de vídeo!

post

zapatillas negras

Onte foi 25 de outubro. Onte volvín calzar as zapatillas negras.

O 25 de outubro do 2008 tamén puxen esas mesmas zapatillas para xogar un partidiño entre amigos. Levaba un tempo cunha molestia na perna esquerda que eu quería que fose algo pasaxeiro, unha cousiña de nada. Ese día, ese 25 de outubro, souben que o asunto ía en serio. Como case non podía correr nin facer movementos bruscos, optei por retirarme aos vestiarios. Sentei un anaco e entón caín na conta de que xa non daba quitado as zapatillas. Horror.

Despois viñeron meses difíciles, de myolastán e antiinflamatorios, de esperanzas frustradas, de máis dor, de non dormir apenas. Meses nos que puxen a proba a paciencia das persoas que me acompañaban na miña tristeza [non o esquezo, crédeme]. Meses nos que non podía facer vida social a menos que me atiborrase de calmantes. Horas, días e meses que pasei sentíndome un cacharriño inútil que só vale para tirar ao camión da chatarra dos meus veciños, os amos da ferralla.

O conto foi mudando ben entrada a primavera. As dores foron convertíndose en molestias, as sabias mans de Bea axudáronme a recuperar o equilibrio, asistín con miña nai á romaría de San Sebastián [man de santo, obviamente], fun perdendo de vista os fármacos, aprendín de novo a andar con xeito…

E onte volveu ser 25 de outubro. Non fixen ningunha celebración pública nin lle dixen a ninguén por que levaba esas zapatillas negras [só llo comentei a Suso mentres tomabamos unhas cañas], pero onte festexei a alegría de ter deixado atrás aqueles malos momentos.

Custoume moito asumir que estas vivencias de dor e de postración tamén forman parte do meu proceso. Non é que me alegre de ter pasado por elas, pero sei que me achegan novos matices, novos perfís. Que me enriquecen? Pois si, pode dicirse así [coa mínima grandilocuencia posible, por favor]. Pode dicirse -por que non- coas palabras coas que nos agasalla Yehuda Amijai, un dos grandes, no seu Poema infinito:

Dentro dun museo moderno,
unha sinagoga antiga.
Dentro da sinagoga,
eu.
Dentro de min,
o meu corazón.
Dentro do meu corazón,
un museo.
Dentro do museo,
unha sinagoga,
dentro dela,
eu,
dentro de min,
o meu corazón,
dentro do meu corazón
un museo.

Nota/ A foto está feita nunha rúa dos Tilos (Teo)
post

fe de vida

un día nos veremos / al otro lado de la sombra del sueño

(josé ángel valente)

un día calquera, pode que un día no que te aburras coma unha ostra, pode que un día no que sintas que a soedade te esmaga, ou a dor, ou unha resaca do quince, ou…

o caso é que un día calquera -ese día calquera- ha acontecer que alguén que anda a remexer entre os seus papeis [ou entre unhas potas na alacena] atopará por azar un pelo inequivocamente teu.

post

amores secretos/2

A finais de agosto propuxen unha votación para designar a persoa que se debería encargar de comentar unha canción de El Fary. Esther de Cachóns e H empataron a 17 votos, pero renunciaron e non houbo volta atrás. Daquela botei man de Zeltia, a terceira clasificada, e aproveitamos un día que se desprazou ás terras do Ulla para darmos un paseíño ao sol e falar, entre outras moitas cousas, de amores secretos.

Zeltia non me prohibiu enfocar a cámara cara ela, nin moito menos, pero quedoume claro que preferiría que non saísen imaxes súas. Podería ter optado por montar un vídeo con outros elementos, pero finalmente decidín resolvelo tan só con audio.

Aquí quince minutiños da conversación con Zeltia:

https://xose.org/wp-content/uploads/2010/09/zeltia-opina.mp3

[E aquí a canción de El Fary, para contextualizar]

post

guisos de cores

Cores, sabores, recendos, memoria…

post

vocación

O veterano profesor de filosofía móvese con bastante máis soltura da que pode esperarse de quen camiña coa axuda de dous bastóns. É un gran orador, deses que se manexan ben en calquera rexistro, e cando fala move os bastóns coma se fosen aspas.

…   …   …   …   …   …

Chegou a hora do descanso e os asistentes vanse achegando ás mesas redondas repletas de xerras de café e de boliños. Falan, beben, comen, rin. Mesmo hai quen se atreve a botarlle un pitilliño. O profesor de filosofía está no centro da escea, coma de costume, cando lle formulan a pregunta do millón:

-¿Por qué te hiciste filósofo? Supongo que tenías vocación desde pequeño, ¿no?

[O profesor sempre atopa resposta para todo]

-Verás, eu de pequeno quería estudar ciencias. De feito, tiña intención de matricularme no bacharelato de ciencias. Cando cheguei ao instituto vin que había dúas filas, a de letras e a de ciencias, e coloqueime na de ciencias agardando a miña vez. Alí estaba eu, cos meus bastóns e a miña carpeta chea de papeis, cando vin vir cara min un conserxe, un daqueles conserxes autoritarios que había antes. O home encaroume e preguntoume que facía eu na  fila de ciencias. Nin me deixou falar. Empezou a gritarme que unha persoa coa miña minusvalía non podía entrar nun laboratorio, que á primeira que collese un mecheiro Bunsen prendíalle lume a todo e armaba a de deus. “Póñaseme na fila de letras, home!”, remachou de moi malos modos. Eu era un rapaz e aqueles eran outros tempos, así que fixen caso e matriculeime de letras. Dese xeito naceu a miña vocación de adicarme á filosofía.

post

Malotes

Quedaron nun coñecido bar de tapas a unha boa hora para tomar unhas tapas e coa intención de tapear. El pediu unha caña, que ao remate serían dúas, e ela un tinto de verán que estirou durante horas. Non probaron bocado.

Na mesa de pedra repousaba un libro gordecho que ofrecía unha viaxe ao baleiro fértil.  Podería ser un bo pé para iniciar unha conversa, pero non falaron de libros. Tampouco caeron nos lugares comúns do cine, da pintura ou da música, por poñer exemplos clásicos de temas de conversación guay.

Falaron -como os vellos amigos que non eran- das súas vidas. Concordaron os dous no difícil que é chegar a darse conta das propias dificultades e dos mecanismos que se activan para rodealas, para facer como que non existen, para enmascaralas.

-Durante anos pensei que as miñas relacións de parella foron fracasando porque tiña mala sorte. Tardei moito tempo en darme conta de que era eu a que as facía fracasar desde o primeiro día, porque en realidade escollía compañeiros cos que era imposible que prosperase unha relación.

-?

-Si, eu sabía que con eses homes polos que me sentía atraída non podería ir moi lonxe. Sabíao vendo o seu carácter ou a súa traxectoria…

-Pero gustánche os malotes…

-Si, hahaha, gústanme os malotes!

post

Fantasías na sala de espera

-Tesme que desculpar, pero hoxe levo algo de retraso. Espera un momentiño na sala, vale?

Ao entrar na sala vin que había un tipo deitado no piso, un mozo ao que só lle vía medio corpo, porque a parte superior do tronco e a cabeza quedaban fóra do meu alcance. Se fose a sala de espera do dentista ou a do notario andaría eu coa mosca detrás da orella vendo aquelo, pero no lugar onde estaba esa tarde de xullo circula -por dicilo dalgún xeito- outra enerxía… Será por iso que non me resultou estraño ver que un home ataviado con calzado de sendeirismo e cunha camiseta de once varas estivese atravesado no chan. Fixen as miñas conxecturas e supuxen que estaría preparándose, concentrándose, meditando…

Viñéronme buscar e pasei ao cuarto de costume.

-Perdoa polo desorde da sala de espera, pero é que temos o fontaneiro arranxando o desaugue da cociña…

Daquela conteille todo o que me pasara pola cabeza e escachamos a rir. Ao rematar a sesión volvín cadrar co fontaneiro no corredor. Xa non quedaba nada daquel mozo de aires grunge que eu imaxinara en pleno trance unha hora antes. Agora estaba diante un home de máis de cincuenta anos vestido con roupa de traballo e cunha caixa de ferramentas na man: un fontaneiro.

post

Os monstros viven nunha illa

Ao remate dunha intensa sesión de traballo anotei no meu caderno de tapas verdes unha proposta cinematográfica: Onde viven os monstros. Pasaron uns días ata que me puxen a buscala. Descarguei unha versión en DVD e deixeina na lista de espera.

Onte vina pola noite e, tal como agardaba, comprobei que moitos daqueles monstros son vellos coñecidos meus, do mesmo xeito que tampouco me é allea a áspera illa que os acolle.

PS1/ Se queres saber máis desta película, podes empezar por ler o que conta Nacho Vigalondo.

PS2/ Se queres unha copia, aproveita e pídema. Intentarei facercha chegar. Vai en serio.

post

A rega

-Estoume dando conta de que había ben tempo que non quedabamos para tomar nada.

-A última foi no inverno. Daquela aínda non formabas parte do meu club, cando menos de xeito oficial…

-…?

-Si, do selectísimo club de eivados L5-S1. De pata negra.

-Todo un privilexio! Menos mal que xa vai alá o peor e que volvo levar unha vida bastante apañada. Paseino moi mal toda esta tempada.

-Ben sabes que din que destas crises sempre sae algo bo. Da última miña saiume a vena do desenvolvemento persoal…

-Xa te estás facendo o interesante, non?

-Que vai en serio, eh! Empecei a indagar en campos novos para min: as emocións, as feridas e as dificultades para darlle curso aos desexos máis fondos… Un mundo enteiro por descubrir.

-Falas como se acabaras de tragar dunha sentada un manual de autoaxuda, un tocho deses que levan portadas fosforescentes.  Non che nego que me alegro de que me contes estas novidades. Tampouco che nego que alucino co que escoito.

-Non creas que é unha liña moi dereita a que levo. En ocasións desanímome porque non vexo avances e porque entro en contacto con cousas que me resultan difíciles de dixerir.

-Claro, home, non esperarías unha dieta milagre a estas alturas da película, non?

-Recoñezo que non rexeitaría un milagre, pero teño claro que é máis realista contemplar outras vías. Hai uns días oín dicir que ninguén lle di á súa horta: “Se me dás unhas boas leitugas, é posible que te regue”. Está claro que as cousas non funcionan así.

-Moi boa a cita, pero tamén creo que hai ocasións nas que regamos tanto e tanto que nos pasamos e non conseguimos nada.

post

Herba

É o primeiro vídeo que subo en alta definición. Iso pode eivar un pouco a velocidade de descarga, o que se evita anulando a calidade HD (premer botón HD is ON).

Tamén en YouTube. Podes probar a velo en HD. Pincha aquí.