Creo que hai arredor de tres anos que non ía ver os pendellos de Agolada. Quixen volver.

Confeso que o primeiro que fixen cando vin esta foto foi guguelear para saber máis desta xente. Tecleei gay-boyss e apareceron 49.500.000 entradas. Moito choio, así que acotei a procura dixitando gay-boyss ferrol. Google devolveume 6.320 resultados. Indaguei aquí e alá e non dei con ningunha pista que me levara ao grupo musical en cuestión. Si que atopei outras cousas, por suposto, como o making off do calendario dos bombeiros de Ferrol ou unha guía gay da Coruña…

A  falta, xa que logo, de referencias externas, só nos queda unha foto. O que hai é o que vemos, e o que vemos é un grupo de seis nachos de Ferrolterra no preciso instante no que están ingresando na posteridade. Xa nunca poderemos saber se suben ou se baixan esas escaleiras que lles valen de escenario. Non poderemos aclarar se a súa rixidez é o produto da tensión do momento ou dun estilismo extremadamente severo, e tampouco saberemos cara onde dirixen as miradas  nin a razón última desa xeralizada expresión de tristeza.

Alguén sabe que foi dos Gay-Boyss?

PS/ Grazas pola foto, Mer!

O Falabarato é pouco playero, pero sempre hai almas caritativas que o manteñen ao tanto do que se escoita a ras de area. Un bo exemplo disto é este correo que acaba de remitir unha das maiores expertas mundiais en frisona, no que dá traslado dun cotilleo que escoitou na Lanzada:

Vouche contar un conto real que escoitei o outro día na praia.
Seica en Avilés había un profe que estaba casado pero tiña tres aventurillas extramatrimoniais.
Bueno, o asunto non sería demasiado sorprendente se non fose porque este profe estaba liado con tres veciñas (DÚAS IRMANS E A SÚA NAI). Toda a familia.. (esqueceume preguntar se vivía o pai… jaja)
Un tío valente….!!. Esta aventura supuxo que fose coñecido practicamente en todo Avilés co apodo de “pico de oro”.

A circunstancia de que a vida extramarital deste venerable profesor se desenvolvese nun hábitat tan pechado leva a pensar que, dun xeito ou doutro, as persoas implicadas estaban todas ao tanto da situación. A miña dúbida é saber se constituían unha célula de convivencia rexida polos principios diso que agora chaman poliamor ou se, polo contrario, tan só se trataba dun xogo de infidelidades máis ou menos toleradas. Haberá que ir á Lanzada e poñer a orella se queremos saber máis.

Estabamos despedíndonos ata setembro e ela falábame dos seus plans para estas vacacións. Contoume que irán, coma sempre, un par de semaniñas a un apartamento das Rías Baixas porque, entre outras cousas, os rapaces queren ir alí. Tamén me dixo que lle gusta tumbarse na area e poñer o piloto automático. Deixarse levar.

Ás veces quedo prendida dunha conversación dos veciños de toalla, non te creas, e sígoa con interese ata o remate.  Mira, un día estaba na praia de Cabío e á beira miña había unha parella. El dicía que había pouco tempo que se lle casara un amigo e que estaba entre os convidados. A moza do amigo, que seica é moi mandona, presentóuselles aos colegas do noivo mentres estaban dispoñendo a despedida de solteiro e díxolles moi claramente que fixesen o que lles parecese, pero que nada de tías saíndo dunha tarta, despelotándose ou cousas así.  Eles colleron un chisquiño de medo e decidiron facerlle caso. Fixeron a festa e un tempo máis tarde souberon que a despedida da noiva estivera amenizada por un boy negro. Cabreados, fóronlle pedir contas á noiva por aplicar tan diferentes varas de medir [e nunca mellor dito], pero ela xa tiña a resposta preparada: “Tíos, non comparedes! As strippers son todas unhas lerchas […], pero os boys son profesionais honestos e respectuosos”.

Nota/ Estiven curioseando pola rede e entereime de que un dos espectáculos que se ofertan para as despedidas de solteira son os antiboys. Aquí deixo un vídeo dun deles. Unha mina.

Un domingo caluroso de xullo. Érgome cedo para quitar de diante un traballo tedioooooso, pero a media mañá poño as zapatillas coloradas, collo a Sony e vou ver como anda o mundo.

PS/ Chégame un correo dunha experta en frisonas no que me di que se alegra de que poña Música con algo de marchiña… por fin!!!! Xa lle respondín que, por moi estranxeiro que soe o nome de Hanom Ausse, esa musiquiña é made in Catoira.